Beste familie, vrienden, kennissen
 
Zaterdag 5 september 2009

Zo werden de weken maanden. Ons appartement is ingericht, we kennen de restaurantjes en winkeltjes in de buurt, we zijn lid van de Lima Cricket Club, waar bovendien ik tennislessen volg, en Micaela gaat naar school bij de Augustijner zusters "Hermanas del Amparo". Volgens mij ben ik behoorlijk ingeburgerd, maar dat is gelukkig een concept waar ze zich hier niet mee bezighouden. Problemen zoals bepaalde Nederlanders die met bepaalde minderheden hebben bestaan hier overigens wel. Het gaat dan echter het niet over immigranten, maar over de mensen die sinds de jaren vijftig massaal vanuit de bergen naar de stad zijn getrokken en zowel het goede als het minder goede van hun cultuur hebben meegebracht.

 
Op de foto hiernaast zitten we ceviche te eten in de Lima Cricket & Football Club. Dit soort clubs zijn hier veel breder opgezet dan een gewone sportclub in Nederland. Behalve de sportvelden en het zwembad is er een goed restaurant, zijn er een paar bars, kunnen er feesten worden gegeven en wordt er van alles georganiseerd voor kinderen. En dat letterlijk voor de deur.

Ceviche is een van de populaire gerechten van de Peruaanse keuken. Het wordt gemaakt van verse, witte vis, gemarineerd in citroensap, Peruaanse peper en andere specerijen en geserveerd met rode uien, maïs en zoete aardappelen. De Peruaanse keuken is overigens voortreffelijk. Vlees, vis, groenten en fruit is hier over het algemeen veel verser dan in Nederland. Veel gerechten combineren aardappelen met rijst. Je vindt hier ook veel Chinees, zoals overal aangepast aan de lokale smaak, en in mindere mate Italiaans. Wat ik hier mis is Indonesisch, Indiaas en Thais, naast zaken als muesli, sambal en volkorenbrood brood zonder overmaat aan suiker.

 
Op de foto hiernaast is mijn kantoor te zien. We hebben een mooi modern bureau gekocht, waar señor Manuel, onze klusjesman, en glazen tafeltje op heeft gezet zodat het scherm van mijn laptop op ooghoogte staat. Het is een comfortabel kantoor, al is het er in de Limanese winter 's ochtends wel wat frisjes. Niet dat het buiten zo koud is, maar de huizen zijn hier verwarmd noch geïsoleerd.

Het werken vanuit huis heeft zijn voordelen. Ik heb geen reistijden, kan makkelijker 's morgens of 's avonds klanten helpen in Dubai of Sidney, kan tussen de middag Micaela van school halen en dan gezellig lunchen met mijn familie. Maar het directe contact met collega's is ook veel waard en dat gaat nu via telefoon, email, Skype of MSN. Als ik tests moet doen met een kaartprinter die in Alphen aan den Rijn staat, werk ik via ons netwerk op een computer daar, terwijl een collega vertelt wat er gebeurt en zo nodig kaartjes in de invoerhopper stopt. Dat is een beetje omslachtig, maar het is ook maar af en toe nodig.

Dat ik in dezelfde tijdzone zit als de Verenigde Staten is een prettige bijkomstigheid nu het aantal klanten daar gestaag groeit. De tweede helft van september staan we op een vakbeurs in Anaheim, Los Angeles. Voor wie denkt dat ik daar nu lekker in de buurt zit: het is bijna negen uur vliegen.
Een paar kiekjes van Micaela mogen natuurlijk niet ontbreken. Op de eerste foto zit ze op kantoor, te werken, zoals dat zelf noemt. Nog even, en ik hoef mijn werk niet meer alleen te doen. Maar in plaats van programmeur zou ze ook zomaar archeoloog kunnen worden. Op de tweede foto onderzoekt ze of er nog onontdekte lijnen zijn in de woestijn tussen Palta en Nazca, in het departement Ica. Daar zijn we een week op vakantie geweest om ons te vergapen aan pinguïns, flamingo's en zeehonden; wijngaarden, boomgaarden en woestijnlandschappen; ruïnes, mummies en petroglyphen; en wat dies meer zij.

Het laatste kiekje is genomen op een kinderboerderij in Pachacamac, even ten zuiden van Lima. Lima ligt ingesloten tussen de Stille Oceaan in het westen, de droge flanken van de Andes in het oosten en de woestijn in het noorden en het zuiden. De oorspronkelijke vruchtbare riviervalleien zijn opgeslokt door de stad. Als je al tijd hebt om aan de stad te ontsnappen, vind je geen frisse bossen of kleurrijke heides voor een aangename wandeling. In de weekenden trekken veel stedelingen naar de "restaurantes campestres" aan de rand van de stad, omheinde stukjes land waar je kunt eten en ontspannen en jezelf wijsmaken dat je in de natuur bent. Dit soort uitstapjes draaien vooral om eten, maar zoals ik al zei, de Peruaanse keuken is voortreffelijk.

 
 

Ik hoop dat deze bescheiden doorkijkjes in ons leven een idee geven van hoe het hier is. Ik ben jullie niet vergeten en zal dat ook niet doen. Ik hoop een deel van jullie te zien in de paar weken dat ik in Nederland ben in november.

hartelijke groeten,
Rutger Koperdraad.

 

 
 

Zondag 10 mei 2009

Zeven weken woon ik nu in Peru, zeven weken waarin ik het druk heb gehad met het vinden van een appartement, het krijgen van een verblijfsvergunning, het afsluiten van een ziektekostenverzekering, het aansluiten van telefoon en Internet en het kopen van alles wat we in Nederland al hadden, maar dat niet in onze koffer paste. Van alle mensen die ik in die weken niet meer heb gesproken zijn sommigen me misschien al half vergeten, maar wellicht vragen anderen zich af hoe het me hier vergaat. Voor deze laatste doe ik hier mijn eerste poging een teken van leven te geven, via dit efficiënte, zij het niet zo persoonlijk medium.

Wie denkt dat emigreren met pijn in het hart afscheid nemen is om dan met knikkende knieën een onzeker toekomst tegemoet te gaan, of dat het bruisend van energie in nieuw leven springen is, met de ene geweldige uitdaging na de andere, beseft niet wat emigreren echt betekent. Natuurlijk speelt dat allemaal mee, maar de hoeveelheid dingen die geregeld moet worden is van een zo schrikbarende omvang, dat je de gelegenheid niet hebt om al te lang stil te staan bij de clichés waar je anders het eerst aan zou denken. Nog in de laatste uren voor onze vlucht stonden we te zweten bij de balie van de KLM omdat er iets mis was gegaan bij de aankoop van het ticket. De tijd die restte om een kopje koffie te drinken met de familieleden die we nu moeten missen, werd door dit voorval tot een minimum gereduceerd. Het was een typisch voorval dat illustreert hoe wij de laatste weken in Nederland hebben geleefd, vanaf eind januari, toen de woning was verkocht. Emigreren is gewoon pure hectiek.
Ook in Peru moest er een hoop geregeld worden, al was de druk wel iets van de ketel omdat er geen keiharde deadlines meer waren. Met de woning, de verblijfsvergunning en andere administratieve zaken heeft de Peruaanse bureaucratie zich in al haar gedaantes aan ons vertoond. Alles is dermate ingewikkeld dat hier liever meer vertel dan de procedure voor de aankoop van een rekenmachine. Die is ongeveer als volgt. Aan de balie laat je je door een verkoopmedewerker inlichten over de beschikbare machines, waarna je een keuze maakt. Je krijgt een bonnetje waarmee je je naar de volgende medewerker begeeft om te betalen. Vervolgens begeeft je met hetzelfde bonnetje, dat nu voorzien is van een stempel "betaald", naar een derde medewerker, die na enige tijd de rekenmachine overhandigt. Bonnetje en rekenmachine kunnen nog niet worden opgeborgen, want bij de uitgang zal een beveiligingsmedewerker controleren of ze bij elkaar horen. Denk je maar in hoe ingewikkeld de aanvraag van een verblijfsvergunning dan is.

 

  

Gelukkig is het kopen van een appartement heel voorspoedig verlopen. We waren nog geen week in Peru of we zaten al bij de notaris voor het koopcontract. Omdat de bankzaken, aanpassingen, inrichting, en met name het verhuizen van de internetaansluiting die we bij mijn schoonmoeder hadden laten installeren, veel tijd in beslag namen, zullen we pas aanstaande dinsdag gaan verhuizen. De foto´s hier links tonen het complex (wij wonen rechts op de tweede verdieping) en het uitzicht vanuit de woonkamer (de Lima Cricket Club).

Micaela begint nu te wennen. al heeft ze het nog vaak over haar vriendinnetjes in Nederland. De eerste weken is ze nogal rebels geweest, wat we maar interpreteren als een reactie op de grote verandering. Op de foto links zit ze in een speeltoestel in Coney Park, Plaza San Miguel. Daar heeft ze het natuurlijk prima naar haar zin.

Ik hoop dat dit kleine kijkje in mijn leven een beetje het gevoel geeft dat ik niet helemaal ben verdwenen. Binnenkort stuur ik via de email mijn adresgegevens door en onze uiteindelijke telefoonnummers. Ik streef ernaar deze pagina op gezette tijden bij te werken, voor degenen die een beetje op de hoogte willen blijven.

hartelijke groeten,
Rutger Koperdraad.